We dromen er allemaal wel eens van: de vertrouwde omgeving achterlaten om oog in oog te staan met de pure, ruige wildernis. Soms moet je niet te lang twijfelen en die droom gewoon achterna reizen. Voor wie mij nog niet kent: ik ben Alida, en in mijn vrije tijd word ik gedreven door twee grote passies: fotograferen en tekenen. Hoewel ik thuis met veel plezier gezinnen en natuur fotografeer, ligt mijn échte hart bij de reisfotografie. Ik hou er enorm van om de wereld over te reizen en dieren in het wild te spotten. Toen de kans zich aandiende om met een kleine groep gelijkgestemden en een professionele fotograaf naar de dichte bossen van de Karpaten in Roemenië te trekken, hoefde ik dan ook geen seconde na te denken. Mijn partner en ik hebben ontzettend snel geboekt. Het gevoel was meteen overduidelijk: ik móét mee!
Het hoofddoel van de reis was uiteraard het spotten en fotograferen van de indrukwekkende Europese bruine beer. Maar voor mij persoonlijk lag er nog een andere, grote uitdaging. Ik fotografeer inmiddels al meer dan vijftien jaar (tijdens mijn reizen) met heel veel plezier, maar als ik eerlijk ben, deed ik tot voor kort gewoon maar wat. Ik vertrouwde vooral ook op mijn gevoel en op de automatische stand. De basiskennis van ISO, sluitertijd en diafragma was er wel, maar daar bleef het bij. Ik merkte dat ik mijn toestel niet optimaal benutte en wilde simpelweg méér kunnen onder professionele begeleiding.
Tijdens deze reis heb ik dan ook ontzettend waardevolle nieuwe inzichten opgestoken. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om zélf de volledige controle over de camera te nemen en de instellingen handmatig aan te passen aan de situatie. Vooral het snel anticiperen op het constant wisselende licht in het dichte bos en het bewust spelen met de belichting waren voor mij echte eyeopeners. Ik kijk nu met heel andere ogen naar het maken van een compositie en durf veel bewuster beslissingen te nemen achter de lens.
Vanaf het moment dat we de Roemeense wildernis instapten, stonden al mijn zintuigen op scherp. De serene rust in het bos en de gezonde spanning die door je lijf giert terwijl je urenlang geruisloos zit te wachten in een schuilhut, het is met geen pen te beschrijven. Eigenlijk was alles aan deze reis indrukwekkend, maar er is één moment, en één specifieke foto, waar ik echt extra trots op ben (ook al is hij technisch niet de beste).
Dat was tijdens ons verblijf in de big hide, de grote schuilhut. Na intensief turen, verscheen er een imposante moederbeer met haar welpje. Alsof de wereld om ons heen even volledig stilstond, begon de moeder vlak voor onze neus heel rustig haar baby te zogen. Die absolute stilte in de hut en dat ongelooflijk intieme, krachtige beeld deden echt iets met me. Ondanks de spanning wist ik de camera rustig te houden en dit unieke moment vast te leggen. Het resultaat is een prachtige plaat waar ik enorm trots op ben. Thuis krijgt dit trouwens nog een uniek staartje: ik gebruik mijn gemaakte foto’s namelijk regelmatig als inspiratie om de dieren na te tekenen met potlood. Zo ontstaan er straks twee totaal verschillende afbeeldingen van wat we daar in de wildernis gezien hebben.
Achteraf gezien was ik vooraf best nerveus over de groep. Je reist toch af met fotografen van wie ik dacht dat ze allemaal al veel verder waren dan ikzelf. Gelukkig bleek die angst vanaf dag één volledig ongegrond. Het was een fantastische groep met louter gelijkgestemde mensen. Iedereen hielp elkaar en deelde spontaan tips en trucs, er hing een warme, solidaire sfeer.
Die saamhorigheid had ik ook nodig, want mijn camera bleek tijdens de reis plotseling technische kuren te hebben. Het toestel blokkeerde regelmatig, wat ontzettend frustrerend was. Gelukkig was daar onze begeleidende fotograaf, Nils. Hij was top, bleef ijzig kalm en hielp me er fantastisch doorheen. Dankzij zijn back-up en geduldige uitleg heb ik, ondanks de haperende techniek, toch ontzettend veel geleerd. Het was een intens avontuur dat me als fotograaf écht heeft laten groeien!
